BEN YOLUN TA KENDİSİYİM

Serez’de bir sabah

taşlar kanı içti

Bedreddin’in nefesi düştü dallardan:

“Yârin yanağından gayrı

her şey ortak” dedi

ekmek ortak

acı ortak

gök ortak.

Biz bir yoldan geliriz

adı konmamış

haritası çizilmemiş

dağdan dağa köprü kuran

Munzur’un çağlayan sularında

Kızılırmak’ın gümüş kollarında

Malya Ovası’nda esen ateşten rüzgârla

Maraş’ta yanmış ocakları hatırlayarak

Sivas’ta kül olmuş umutları anarak

Ali Baba’da gözyaşlarını taşıyarak

Çorum ve Milönü’nde direnen yürekleri hissederek

yolumuzu taşırız

ateşle yıkanır

suyla arınır

toprağın nefesiyle yoğruluruz.

Kimlik biçtiler

sığmadık

“Türk’sün” dediler

sığmadık

“Sünni’sin” dediler

sığmadık

giysi dar geldi

tenimize değdi

yüreğimiz sığmadı

kayıt defterine.

Yolumuz cem olmaktır

görgüden geçmektir

eline diline beline

sahip olmaktır

yol bir

sürek bin bir

biz bin bir çiçeğiz

açan

kokan

tohum saçan

dağların nefesiyle

nehirlerin sesiyle

ova rüzgârıyla büyüyen

ateşin acısıyla olgunlaşan.

Şimdi tanınmak istemiyoruz

tanınmak huduttur

kayıttır

sayfadır

biz yaşayan nehiriz

Munzur’dan Kızılırmak’a

Malya Ovası’nda kanımızda serinleyerek

kıvrıla kıvrıla

taşa değe değe

kendi yatağımızı

kendi kazanırız.

Serez’in taşları hâlâ söyler

Dersim’in kayaları hâlâ haykırır

Munzur çağlar

Kızılırmak gümüş gibi akar

Malya Ovası usulca nefes alır

Maraş, Sivas, Ali Baba, Çorum, Milönü

içimizde yanmış hatıra

ortak ekmek

ortak gökyüzü

ortak yürek

yolun ta kendisi

biziz

ta kendisi

biziz

dağlarda yankılanan

nehirlerde süzülen

rüzgârla bütünleşen

ateşten doğan

biziz