BAY CHP! (Meral Dersim)

Siyasetin yükünü hafifletmenin yolu siyasetten arınmaktır. Alın size yeni bir yük daha.
 

“Cık cık... Olacak şey mi? Yakıştı mı sana Kemal? İktidarın yeni oyunu... Meğerse proje imiş... Biz ona inandık, o ne yaptı?”
 

İçten içe yükselip dışa vuran ses ise başka:
 

“AKP yine kazanacak galiba. Umarım baskın seçim olmaz; CHP bu halde toparlanamaz.”
 

Peki CHP kimlerin sesi? Ve bu işin içinden nasıl çıkılacak?
 

CHP, bu işin içinden çıkamaz. Çünkü karşısında yalnızca bir hükümet değil, bir iktidar vardır. Üstelik iktidar olmanın sınırlarıyla değil, iktidarda kalmanın katı kurallarıyla hareket eden bir iktidar. Seçim biter bitmez bir sonraki seçimin hazırlığına başlayan, mahkemelerle, yasalarla ve devletin imkânlarıyla siyaset kuran bir iktidar.
 

Öyle bir noktaya geldik ki herkesin ayarlarıyla oynanabiliyor; kimine vaat, kimine mahkeme, kimine korku, kimine umut sunuluyor...
 

1950'den bu yana iktidar olma mücadelesi veren, buna rağmen yıllarca “kurucu ayarlar” dediği meselelerle toplumun başını ağrıtan CHP'nin elbette kendi yükleri vardır. Fakat bugün mesele yalnızca CHP'nin eksikleri değildir. Dört dörtlük bir CHP'nin bile önünün açık olup olmadığı neredeyse kesin değildir. Mesele artık seçimde halkı ikna etmenin ötesine taşınmıştır.
 

Kimdir Bay Kemal?
 

Bu ülkenin egemen siyaset dilinde, seçim meydanlarında sürekli “Bay Kemal” diye anılan; muhalif çevrelerde ise “Yürü be Kemal” sloganlarıyla ve hatta “Piro” gibi unvanlarla yüceltilen bir figürdü kendisi...
 

Özünde ise Kürt coğrafyasından çıkmış, kimliğini aşmak suretiyle devlet kimliğine varmış (!), yıllarca devlet kademelerinde yükselmiş bir kişi; kimine göre bir bürokrat, kimine göre bir lider, kimine göre kayyum, kimine göre hakkı yenmiş bir mazlum. Bana kalırsa da mevcut şahsi kimliğini evvelden zaten tercih ettiği partiyle göstermiş biri... Buna dair onlarca cümle kurmak da siyasi bir yük...
 

Mesele kişinin kendisi değildir. Bu kişi şahsında iktidarın CHP'ye yönelmesiydi...
 

AKP'nin “Bay Kemal” söylemi yalnızca bir isimlendirme değil, tarihsel bir göndermeydi. CHP'nin geçmişiyle kurduğu ilişkiyi seçmenin önüne koymanın bir yoluydu. Çünkü geçmiş geçip gitmiyor; siyasette bazen onlarca yıl sonra bile yeniden karşınıza çıkıyor.
 

Üzülmeyin. CHP tarihinde parti çoğu zaman liderlerinden daha güçlü olmuştur. Atatürk'ten İsmet İnönü'ye, Deniz Baykal'dan Kılıçdaroğlu'na uzanan çizgide bu gelenek büyük ölçüde devam etmiştir. Yani CHP liderliği her zaman CHP'nin kurumsal kimliğinden zaten ağır olmuştur...
 

Bu memleket için birinci felaket AKP ise ikincisi CHP'dir; ama gerçek şu ki iktidar karşıtları, “denize düşen yılana sarılır” misali, CHP'deki bu atamaya üzülmüş durumdalar.
 

AKP'ye gelince...
 

Onlar oyunu kaybetmemek üzerine kuruyorlar ve her zaman da başarıyorlar. Bize seçim sonrası hüzün düşüyor; onlara ise yeni bir zafer sofrası.
 

Peki ne yapacak CHP?
 

Kemal Kılıçdaroğlu'nun siyasi ve kimlik duruşunu mu tartışacaklar? Onun bürokrat mı, siyasetçi mi olduğunu mu? Kiminle iş tuttuğunu, bundan sonra ne yapacağını mı?
 

Yoksa o olmasaydı da benzer sonuçların ortaya çıkabileceği gerçeğini mi konuşacaklar?
 

Aslında bunların hiçbiri asıl mesele değil.
 

Asıl mesele, seçim hukukunun bittiği gerçeğidir...
 

Aday göstermekten daha güçlü ve daha kolay bir seçenek, hiçbir şey yapmamaktır. Seçimin olmadığı yerde seçime gidilmez...
 

Gerçek şu ki Kılıçdaroğlu ile seçime gidilecekse, CHP'lilerin daha doğru tavrı seçim boykotudur... Ki CHP gibi bir parti de asla böyle bir karar almaz!
 

Çünkü partinin adı “Bay CHP”dir; asla resmiyet standartlarını aşmaz, tıpkı TRT spikerlerinin resmî hitabetleri gibi, beyefendi resmiliğinde devam eder...

***

Atak Dergisi Notu: Makalelerde ifade edilen görüşler yazarını bağlar, Atak Dergisi’nin görüşlerini yansıtabileceği gibi yansıtmayabilir de.