21 ŞUBAT  “Uluslararası Anadili Günü” (Mihrac Ural)

Anadili yasaklı olanları anlamak için, sadece 1 saatliğine anadilinizle konuşmayın yeter. 

 
Tüm diller güzeldir, dil çokluğu zenginliktir güçtür. Türkiye’de 36 değişik dil konuşulur.  Bunu egemen ulus yasaklarsa kendi dilini de kısırlaştırmış olur. Türkiye anadiller yurdudur. Çok dile sahiptir ama tümü yasaklıdır. Milyonlarca konuşanı olan ulusal dilleri yasaklamak, bitmeyen sorunlara kapı aralamaktır. Bu cehennemin kapılarını, her gün farklı biçimde yaşıyoruz da. Bunu anlamak için öncelikle Kürtlere ve Araplara bakmak gerek, gelenek göreneklerinden, dillerine kadar her şeyi yasak; özgür iradeleriyle seçtikleri temsilcilerine bile, kayyum atayarak yasak getirilmekte. Ondan sonra bu insanlar neden şiddete sarılıyor diye, aptal aptal sorular soruluyor, “sorumlu kimdir?” diye arayışlar yapılıyor. 

 
Arapça benim anadilim, o da alfabesiyle birlikte yasaklı; bol bol Kuran kurslarının olduğu bir ülkede, din eğitimi aromalı bir anadil eğitimi olamaz. Cami-Kuran rahlesi bilimi öğretmez, o inanca ait bir şeydir ve buna kimse zorlanamaz. Bu yanlış algı, Arapçaya karşı düşmanlığın kışkırtılmasından başka bir sonuç üretmez. Benim anadilim asla emperyalist değildir, hiçbir dil de öyle değil. Anadiller özgür olmadan düşülecek sonuçlar işte böylesi bir karanlık çıkmaz olur.  

  
Hani şair Yılmaz Odabaşı ne diyordu; 

  
“En azından üç dil bileceksin 
En azından üç dilde 
Ana avrat dümdüz gideceksin 
En azından üç dil bileceksin 
En azından üç dilde düşünüp rüya göreceksin 
En azından üç dil 
Birisi ana dilin 
Elin ayağın kadar senin 
Ana sütü gibi tatlı 
Ana sütü gibi bedava 
Ninniler, masallar, küfürler de caba…” 

  
Anadil işte öyle bir şey, o özgürlüğü iliklerine kadar yaşama özgürlüğüdür. Anadili ana sütü gibi helal kılan da işte bu özgürlüktür. 
  
  
Bunun için ısrarla anadilime özgürlük diyorum. Bu nedenle de uzun yıllar kendimi aradım durdum. Cümlelerim hala bozuk. Arapçada cümle, fiile başlar, Türkçe’de ise özneyle. Bu zulmü yaratanlar doğal olarak karşılarında direnenleri bulacaktır. Bu nedenle, haklı tek cümlelik talebimiz hep gündemdedir: “ANADİLLE DEVLETİN RESMİ OKULLARINDA EĞİTİM HAKKI” 
  

Buradan tekrarla sesleniyorum, özellikle anadili egemen olan kardeşlerime, bir saat susunuz, anadilinizi konuşmayınız ve sonuçları kendi kendinize anlatınız. Ülkemizde, ChatGPT’nin verdiği rakamlara göre, yaklaşık 35–40 farklı dil ve lehçe konuşulmaktadır. Bunların bir kısmı yaygın, bir kısmı ise az sayıda insan tarafından konuşulan yerel dillerdir. Bunların başlıcaları, Türkçe, Kürtçe (Kurmanci, Zazaki), Arapça, Lazca, Çerkesçe (Adige, Abhazca), Gürcüce, Ermenice, Rumca (Pontus Yunancası), Süryanice (Aramice), Boşnakça, Arnavutça, Pomakça, Roman dili (Romanca). Bu dillerin tümünün anadil çerçevesinde konuşulması gereklidir. Bunların tümünden devlet sorumludur ve devlet tarafından okutulup, yazdırılması gereklidir.

 
  
Bunların tümden yasaklı olması, dil soykırımıdır. Anadil hakkı  UNESCO’nun resmi ilanıdır. Bu kutlamaya yasak getirenler zalimdir. Toplumsal barışımız için, Anadolu’nun tüm anadillerine, devlete ödediğimiz vergiler karşılığı, resmi devlet okullarında anadil eğitimi istemek hakkımızdır. “Gidin ne haliniz varsa, özel okullarda paranızla eğitim görün” demek, bu devlet altında birlikte yaşanmaz demekten farklı değildir.  Ondan sonra aptal aptal sorular sorarak “suçlu kim?” diye arayış yapın. 

  
  
Biz anadili yasaklı olanlar, Kürtler ve Araplar ve diğerleri hep bir ağızdan anadil hakkımızı kullanmak istiyoruz. Bu özgürlüklerin ilk adımıdır. Buradan başlamalı istekler. Burada dile gelmeli tüm özgürlükler. Kürtler önemle ilerliyorlar. Onların başarısı bizim de başarımız olacaktır. Özgürlük, anadil hakkı alındığında kendini gösterecektir. Bu hakkı almak için tüm diller ayağa kalksın ve hep bir ağızdan “özgürlük istiyoruz” diye haykırsın. 

______________________________________________________________________________

Atak Dergisi Notu: Makalelerde ifade edilen görüşler yazarını bağlar, Atak Dergisi’nin görüşlerini yansıtabileceği gibi yansıtmayabilir de.